nafo
Tamil - தமிழ்
Bildetema
Lexin-Ordbøker på nett
Flerspråkige Verb
Matematikk begreper
Flerspråklige fortellinger
Tospråklig materiell
Tospråklige undervisningsopplegg

புலம்பெயர் தேசங்களில் தமிழ்க்கல்வி

languageForskningen viser at tospråklighet er en ressurs og morsmål er identitetsdannende. Morsmålsopplæring har sine utfordringer når opplæringen pågår på et annet sted enn språkets opprinnelsesland. Å tilpasse opplæringen basert på elevenes forutsetninger er meget avgjørende. Her deler Dhayalan Velauthapillai og Sivathas Sivabalasingam i en artikkel sine tanker om hvorfor og hvordan morsmålsopplæring bør tilpasses på et sted hvor majortitetsbefolkningens språk er noe annet enn elevenes morsmål.  

தனது அடையாளத்தைப் பேணுவதற்கு தாய்மொழி எத்துணை அவசியம் என்பதும், இருமொழித் திறமை ஆளுமைகளை வளர்க்கும் என்பதும் ஆய்வுகளின் முடிவு. எனினும், வேற்று மொழி பிரதான மொழியாக இருக்கும் புலம்பெயர் தேசங்களில் தாய்மொழிக்கல்வி போதனை என்பது பல சவால்களைக் கொண்டது. மாணவர்களின் தேவையையும் வாழ்விடச் சூழலுலையும் மையப்படுத்தியே தாய்மொழிக்கல்வி அமைய வேண்டிய கட்டாயத் தேவையும், அதுபற்றிய ஆழ்ந்த விவாதமும் அவசியப்படுகிறது. இது சம்பந்தமான கருத்துக்கள், பேராசிரியர் தயாளன் வேலாயுதபிள்ளை, ஆசிரியர் சிவதாஸ் சிவபாலசிங்கம் ஆகியோரால் இங்கே முன்வைக்கப்படுகின்றன.

---------------------------------------------------------------------------

                                 புலம்பெயர் தேசங்களில் தமிழ்க்கல்வி

                            கற்றலும் கற்பித்தலும் - சில சிந்தனைகள்

          பேராசிரியர் கலாநிதி தயாளன் வேலாயுதபிள்ளை,    ஆசிரியர். சிவதாஸ் சிவபாலசிங்கம்

புலம்பெயர்ந்து ஈழத்தமிழர் விரவிய வாழ்நிலங்களிலே தமிழ்மொழிப் போதனையின் வயது இரண்டு மூன்று தசாப்தங்களை தாண்டியுள்ளது எனலாம். தமிழர்களது மொழி, அடையாளங்கள், பண்பாட்டு விழுமியங்களைப் பாதுகாக்கவும் வளர்க்கவும் என உருவாக்கப்பட்ட புலத்துத் தமிழர் தளங்களில் தமிழ்க் கல்விக்கூடங்கள் முக்கியமானவையாகÉ காத்திரமான பணியை ஆற்றுபவையாக விளங்குகின்றன. இத்தகைய தமிழ்ப் பள்ளிகளில் எத்தனையோ மாணவர்கள் கற்று வெளியேறியிருக்கிறார்கள்,  இன்னும் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

  

புலம்பெயர் தேசங்களில் தமிழ்க்கல்வி கற்றலும் கற்பித்தலும் - சில சிந்தனைகள்

புலம்பெயர்ந்து ஈழத்தமிழர் விரவிய வாழ்நிலங்களிலே தமிழ்மொழிப் போதனையின் வயது இரண்டு மூன்று தசாப்தங்களை தாண்டியுள்ளது எனலாம். தமிழர்களது மொழி, அடையாளங்கள், பண்பாட்டு விழுமியங்களைப் பாதுகாக்கவும் வளர்க்கவும் என உருவாக்கப்பட்ட புலத்துத் தமிழர் தளங்களில் தமிழ்க் கல்விக்கூடங்கள் முக்கியமானவையாகÉ காத்திரமான பணியை ஆற்றுபவையாக விளங்குகின்றன. இத்தகைய தமிழ்ப் பள்ளிகளில் எத்தனையோ மாணவர்கள் கற்று வெளியேறியிருக்கிறார்கள், இன்னும் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

பல்லின பண்பாட்டு கலாச்சார சூழலைக் கொண்ட தேசங்களிலே இத்தகைய குடியேறிகளின் தாய்மொழி எது என்பதும் கூட இன்னமும் விவாதத்திற்குரிய பேசுபொருளாகவே உள்ளது. பல்வேறு தரப்புகளிலிருந்து பல்வேறு வரைவிலக்கணங்கள் வழங்கப்பட்டும் உள்ளன. இந்த ஆய்வு, ஆழ்ந்த நோக்கு நிலைக்குரிய தனித்த தலைப்பு ஆதலால் இங்கு தவிர்த்துக் கொள்ளலாம். புலம்பெயர்ந்த ஈழத்தமிழரைப் பொறுத்தவரை தமிழ்மொழியே தாய்மொழி போதனையாக பரந்த பரிமாணம் எடுத்து பெரும் எடுப்பில் கற்பிக்கப்படுகின்றது. இப் புலத்து வாழிடங்கள் பலவற்றில் தாய்மொழிப் போதனையில் ஈழத்தமிழரே ஏனைய இனக் குழுமங்களுக்கும் முன்னுதாரணமாகக் திகழ்கிறார்கள் என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை. இருந்தாலும் எம் பிள்ளைகளுக்கான தாய்மொழிப் போதனையின் அத்தனை பரிமாணக் கூறுகளிலும் உயர் நிலைகளை தொட்டுவிட்டோமா? என்றால் அதுவும் விவாதத்திற்குரிய வினாவாகவே தொக்கிநிற்கிறது.

புலத்து வாழிடங்களிலே தமிழ்மொழிப் போதனை என்பது கத்தி முனையில் நடப்பதைப் போன்று மிகவும் கடினமானதுÉ கவனத்திற்குரியது. இதனை பலரும் அனுபவவாயிலாக உணர்ந்திருப்பார்கள். மொழி என்பது வெறுமனே உணர்வுகளை வெளிப்படுத்த பயன்படும் ஒரு கருவி மட்டுமல்ல. மொழியே மனிதனை, அவன் சார்ந்த சமூகத்தை அடையாளப்படுத்தும் அதிமுக்கியமான அம்சமாயும் மிளிர்கிறது. இருந்தும் தமிழ்மொழிக் கல்வியால் என்ன பயன்? தொழில் தெரிவிற்கு அதன் இன்றியமையாமையும் பயன்பாடும் என்ன? வாழிடமொழி ஆளுமைக்கு அதனால் ஊறுவிளையாதா? என்ற ஐயம்களும் வினாக்களும் இன்னும் எம் மத்தியில் சிலரிடையே நிலவுவதைக் காணலாம். தாய்மொழிக் கல்வி பற்றிய சரியான சிந்தனைத்தெளிவு இன்மையே இந் நிலைப்பாட்டுக்கு முக்கிய காரணி எனலாம்.

மொழியாராச்சியாளர்களின் கருத்துக்களின்படி ஒரு நான்கு வயதுக் குழந்தை ஒரே சமயத்தில் பல மொழிகளைக் கற்றுக்கொள்ளக் கூடிய வல்லமையைக் கொண்டுள்ளது. இதற்கு உதாரணமாக யப்பானிலே பாலர்பாடசாலைகளில் நான்கு மொழிகள் கற்பிக்கப்படுகின்றமை, இந்திய பெருநகரங்களில் உள்ள தொடர்மாடிக் குடியிருப்புகளில் வாழும் சிறார்கள் வேற்று மாநில மொழிகளையும் பேசும் வாண்மை பெற்றமை என்பவற்றைக் குறிப்பிடலாம். எனவே தமிழ்க் மொழிக் கல்வி அந்தந்த நாடுகளின் பெரும்பான்மை மொழிக் கல்வியைப் பாதிக்கும் என்ற வாதம் அபத்தமானது. தமிழ்மொழியை தமக்கிடையேயான அன்றாட சம்பாசனை மொழியாக (வீட்டு மொழியாக) உபயோகிக்கும் பெற்றோரின் குழந்தைகள் இயல்பாகவே தமிழ்மொழியையும் தமது சிந்தனாமொழியாகக் கொள்ளும் பக்குவத்தையும் பெறுகின்றனர். ஒரு புதிய மொழியைக் கற்றுக்கொள்ள தாய்மொழியின் பதங்களும் அர்த்தங்களுமே அடிப்படையாக அமைகின்றன. இதற்கு உதாரணமாக நோர்வேயில் 2000 – 2001 ஆம் ஆண்டுகளில் வேற்றுமொழி பெற்றோரைக் கொண்ட பாடசாலை மாணவர்களிடையே நடாத்தப்பட்ட ஆய்வைக் குறிப்பிடலாம். இந்த ஆய்வின்படி தம் தாய்மொழியில் திறமை பெற்ற மாணவர்கள் நோர்வேஜிய மொழி, மற்றும் அனைத்துப்  பாடசாலை பாடங்களிலும் நோர்வேஜிய மாணவருக்கு நிகராகக் காணப்படுவதும் அதேவேளை தாய்மொழிக் கல்வி பெறாத மாணவர்கள் பெரும்பாலான பாடங்களிலும் பின்தங்கிய நிலையில் காணப்படுவதும் தெரிய வந்துள்ளது. வளமான தாய்மொழியே வேற்றுமொழியைக் கற்பதற்கும், துறைசார் கல்விக்கும் அடிப்படை என்ற வௌ;வேறு மொழி அறிஞர்களின் கூற்றையே மேற்படி ஆய்வு மீண்டும் உறுதி செய்துள்ளது. ஒருவர் பலமொழிகளை தெரிந்து வைத்திருப்பதனூடாக பல உலகங்களை அவரால் தரிசிக்கமுடிகிறது. இவ்வாறு பலமொழிப் பரிச்சயம் என்பதானது அவரது ஆற்றல் திறன்களை மேலும் வளர்க்கவே செய்கிறது.

ஆனாலும் புலம்பெயர் தேசங்களில் தமிழ் கற்றல் கற்பித்தல் என்பது தொடர் ஆய்வுக்கு உட்படுத்தவேண்டியது, காலத்தேவையால் மறுசீரமைக்கப்பட வேண்டியது. இன்று மூன்றாம் தலைமுறை இளவல்களும் தமிழ் கற்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள் என்பதை நாம் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும். இற்றைக்கு இருபது வருடங்களுக்கு முன் தமிழ் கற்பித்ததைப் போன்று இன்று கற்பிக்க முடியாது. பாடநூல் அலகுகளில் அரைத்த மாவையே திரும்ப திரும்ப அரைக்க முடியாது. புகலிடக் கற்கைச் சூழல், கல்விமுறை மாற்றம், எம் வாழ்வியல் மாற்றம் என்று இன்னோரன்ன பல காரணிகள் இதனைத் தீர்மானிக்கின்றன.  

உலகளாவிய ரீதியில் தாய்மொழிக்கல்வியில் மாற்றங்கள் தேவைப்படுகின்றன என்பதை அண்மைக்காலமாக கல்வியாளர்களும் ஆய்வாளர்களும் வற்புறுத்தி வருகின்றனர். 21ஆம் நூற்றாண்டு மாணவர் கொண்டிருக்க வேண்டிய ஆளுமைகள் என்ன என்பதை அடிப்படையாகக்கொண்டே பாடத்திட்டங்களும் கற்பித்தல் முறைகளும் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். தாய்மொழி பயிலும் மாணவர்கள் மூன்று வகையான திறன்களைக் கொண்டவர்களாக இருக்க வேண்டும்.

அவையாவன:

                 மொழித்திறன்

                 கருத்துப்பரிமாற்றத்திறன்

                 பண்பாட்டு விழுமிய அறிவுத்திறன்

தாய்மொழிக் கல்வியில் இம்மூன்று திறனுமே முக்கியமாக இருப்பினும், வாழுமிடச் சூழலில் தாய்மொழி அதிகம் பயன்படுத்தப்படாத புலம்பெயர் சூழலில், குறிப்பிட்ட சில மணித்தியாலங்களே தாய்மொழியைப் பயிலும் மாணவர்களிடம் எந்தத் திறனுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கவேண்டும் என்பது சிந்திக்கப்பட வேண்டிய விடயம். எமது வாழ்விடச் சூழல், நேரமின்மை காரணமாக தாய்மொழிக் கற்பித்தலில் மேற்கூறிய மூன்று திறன்களையும் போதுமான அளவு வளர்த்தெடுப்பதில் சிரமங்கள் அவதானிக்கப்படுகின்றன. எனவே, எமக்கிருக்கும் குறுகிய கற்பித்தல் நேரத்தைக்கருத்திற்கொண்டு, கற்பித்தலில் சில மாற்றங்கள் கொண்டுவரவேண்டியது காலத்தின் தேவை. தமது கருத்தைத் தனது தாய்மொழியில் சொல்லக்கூடிய திறனைக் கொண்டிராத மாணவர் தாய்மொழியை பயன்பாட்டு மொழியாகக் கொள்ளப் போவதில்லை என்பது நாம் கண்கூடாகக் காணும் யதார்த்தம். தாய்மொழியை பல வருடங்களாகப் பயின்ற மாணவர்கள் பலர், தம் மத்தியிலும்  கருத்துப்பரிமாற்றத்திற்கு முற்றுமுழுதாக வாழ்விடமொழியையே பயன்படுத்துவதை காண்கிறோம். போதிய சொல்வளம் இன்மை, தாய்மொழியில் தமது கருத்துக்களைச் சொல்வதில் போதிய பயிற்சியின்மை, தவறுகள் ஏற்படும் என்ற தயக்கம், போதிய பேசுதலுக்கான சந்தர்ப்பமின்மை, வாக்கிய அமைப்பொழுங்கில் தெளிவின்மை என்பவற்றால் தாய்மொழியில் பேசுவதில் சங்கடம் இருப்பதாக மாணவர்களே சொல்கிறார்கள். தமிழ் மொழியைப் பேசுவதில் சிக்கல் உள்ள மாணவர்கள், வாசிப்பதற்கோ, பேசுவதற்கோ தமிழைப் பயன்படுத்தப் போவதில்லை. தமிழ் மொழியை கருத்துப்பரிமாற்றத்திற்கு பாவிக்க முடியாவிடில், மொழி ஆளுமை காலம் போகப் போக அழிந்து போய்விடும்.

தாய்மொழிக்கல்வியின் அடிப்படை, மொழித்திறன் என்பது மறுக்கப்படமுடியாதது எனினும், பொதுவாக மொழித்திறனிலேயே கூடுதலாகக் கவனம் செலுத்தும் தன்மை எமது தாய்மொழிப் பாடத்திட்டங்களில் காணப்படுகிறது. வாழுமிடச் சூழலைக் கருத்திற்கொண்டு பொருத்தமற்ற இலக்கியப்பகுதிகள், தேவையற்ற கடினமான இலக்கணப் பகுதிகளைத் தவிர்த்துக் கொண்டு, அந்த கற்பித்தல் நேரத்தை எமது மாணவர் கருத்துப்பரிமாற்றத்திறனை வளர்த்துக்கொள்வதற்கான தேவைக்குப் பயன்படுத்திக் கொள்ளல் வேண்டும். பண்பாடும் விழுமியங்களும் பற்றிய அறிவு தான் எமது இளைய சமூகத்திற்கு தமது அடையாளத்தைப் பேணவும், தமது தாய்மொழியில் ஆர்வத்தைத் தூண்டவும், மொழித் தேவையை உணர்த்தவும் காரணமாக இருக்கிறது. இந்த அறிவைப் பெறுவதற்கும், அதனை கருத்துப்பரிமாற்றத்திறனை வளர்ப்பதற்கு பாவிப்பதற்குமான பாடங்கள், கற்பித்தல் முறைகள் அறிமுகப்படுத்தப்பட வேண்டும். வாழுமிடச் சூழலில் குறைந்த நேரமே, தமிழைக் கற்பதில் பயன்படுத்தும் எமது மாணவர் சந்திக்கும் பெரிய சவால்களில் ஒன்று பேச்சு மொழி, எழுத்துமொழி பாவனையைப் பிரித்தறிதல் என்பதுதான். கருத்துப்பரிமாற்றத்திற்கு இது ஒரு சவால் என்பதையும் கற்பிப்போர் உணர்ந்து கொண்டு, இது கருத்துப்பரிமாற்றத்திற்கு தடைக்கல்லாக இருக்காமல், மாணவரைப் பேச்சுமொழியிலாவது தமது கருத்துக்களைச் சொல்ல ஊக்குவிக்க வேண்டும். வித்தியாசமான மொழிப்புழக்கமுள்ள, பின்னணிகளைக் கொண்ட இல்லங்களிலிருந்து வரும் மாணவரின் மொழித்திறனில் வேறுபாடுகள் இருக்குமென்பதைக் கருத்திற்கொண்டு, பாடத்திட்டங்கள் நெகிழ்வுத்தன்மை கொண்டவையாக இருக்க வேண்டும். வகுப்பறைச் சூழல் மகிழ்வூட்டுவதாக, கற்பித்தல் நடவடிக்கைகள் வித்தியாசமானதாக, பாடங்கள் அன்றாடச்சூழலுக்குப் பொருத்தமானதாக இருக்க வேண்டும். இது கல்விக்கூடங்களுக்கு மாணவர் விரும்பிவந்து, அச்சமின்றி, தயக்கமின்றி தமிழைக் கற்க, கருத்துப்பரிமாற்றத்துக்குப் பயன்படுத்த ஊக்குவிக்கும்.

மொழித்திறன்களில்கூட பெற்றோர்கள் மட்டுமல்லாது பெரும்பாலான ஆசிரியர்களும் வாசித்தல், எழுதுதல் திறன்களையே மொழித்திறன் கூறுகளாக எண்ணுகிறார்கள். கேட்டல், பேசுதல் பகுதிகளையும் பிள்ளைக்கு கற்பிப்பதன் மூலமே பிள்ளை முழுமையான மொழித்திறன் தேர்ச்சியைப் பெறமுடியும். பிள்ளை கேட்கின்ற விடையம் பற்றி பேசவும் பின்னர் எழுதவும், பார்க்கின்ற காட்சிபற்றி பேசவும் பின்னர் எழுதுவதற்குமான வழிகாட்டலும் நெறிப்படுத்தலும் வகுப்பறையில் நிகழவேண்டும். அதற்கான சூழலை ஆசிரியரும் கல்வி நிறுவனங்களும் ஏற்படுத்திக் கொடுக்க வேண்டும்.

தாயகத்தின் கற்பித்தல் முறை மற்றும் கல்விமுறை என்பன போட்டிக் கல்விமுறையை அடிப்படையாகக் கொண்டவையே. அந்த பழக்கங்களின் வழிவந்த நமது தலைமுறையினர் அதே நிலைமைகளையே இங்கும் அடியொற்ற முனைவர். தேர்வை நோக்கியே பிள்ளைகளை தயார்படுத்துதல், புரியாது விட்டாலும் மனனம் செய்தல், அதிக புள்ளிகளை திருப்தி எல்லைகளாக வரையறுத்தல் என்பவற்றிலேயே முழுக்கவனம் செலுத்துவார்கள். அதையும் மீறி புள்ளி அடிப்படையிலான திறமை அளவீட்டு முறைமைகளை மட்டுப்படுத்தி காலப்பொருத்தமான தொடர் மதிப்பீட்டு முறைகளை அறிமுகம் செய்தலே பயன் அளிக்கும். இந்த நாடுகளில் கல்வி முறைமைகள் அதிகம் திட்டமிடப்பட்டது. குழந்தைகள் மேலதிக கல்விச்சுமையற்று கல்விச் சூழலை அனுபவிப்பதற்கான திட்டமிட்ட உட்கட்டமைப்பு இங்கு உண்டு. எனவே வாழிடக் கல்விச் சூழலுக்கு, அந்தந்த நாட்டு கல்விமுறைமைகளுக்கு இயைந்ததாகவே நாளாந்த நடைமுறை எடுத்துக்காட்டுகளுடன் எமது மொழிக்கல்வி வழித்தடங்களும் நீளவேண்டும்.

ஒப்படைகள், கலந்துரையாடல்கள் ஊடாக மாணவர்களின் வாய்மொழி வாண்மை வளர்த்தெடுக்கப்படவேண்டும். பிள்ளையின் சொற்களஞ்சியம் அதிகரிக்கும்போது அவர்களது தன்னாற்றல் வெளிப்படுத்துதிறன் எழுத்துருவிலும் பேச்சுருவிலும் இலகுவாகும். தமிழ்மொழி வாக்கிய அமைப்புக்கும் வாழிட மொழி வாக்கிய அமைப்புக்கும் வேறுபாடு உண்டு. அந்த அமைப்பு ஒருமைப்பாடு வேறுபாடுகளை ஒப்புநோக்கி கற்பிப்பதன் மூலம் இலகுவாக மொழிப் புரிதலை ஏற்படுத்தலாம். இதனால்தான் தழிழாசிரியர், வாழிட மொழியிலும் தேர்ச்சியுள்ளவராக இருப்பதும் அந்நாட்டு கற்பித்தல் முறைமைகளை இலகுவில் உள்வாங்க கூடியவராக இருப்பதும் இன்றிமையாததாகிறது.

மேற்குறித்து எழுதியவை அனுபவங்களினூடாக எழுந்த சில சிந்தனைகளும் முன்மொழிவுகளும் மட்டுமே. காலத்திற்குக் காலம் இந்தக் களம் மேலும் விரிந்து ஆய்ந்து எழுதுவதற்கு உட்பட்டது. மாணவர் - பெற்றோர் - ஆசிரியர் - கல்விநிறுவனம் என்ற நான்கு தரப்பினரின் புரிந்துணர்வுடனான கூட்டுச் செயற்பாடே புலத்தில் எம் அடுத்த சந்ததியையும் புலத்து தமிழராய் நிமிர வைக்கும்.

பேராசிரியர் கலாநிதி தயாளன் வேலாயுதபிள்ளை              ஆசிரியர். சிவதாஸ் சிவபாலசிங்கம்

 

nafo logo Innholdsansvarlig: Lene Østli , E-post: இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.   - www.morsmal.no